Banki należą do grupy instytucji zaufania publicznego. Są też jednocześnie przedsiębiorstwami komercyjnymi. Ich zadaniem jest pomnażanie zysków, wzrost wartości firmy, wzmacnianie marki. W swoich działaniach banki kierują się więc korzyściami ekonomicznymi. Bezpieczeństwo łączy te dwie kwestie.

Wykonując swoje czynności i dążąc do realizacji postawionych przez kierownictwo celów banki stosują zabezpieczenia kredytu. Najogólniej można je podzielić na osobiste i rzeczowe zabezpieczenie kredytu.

Do pierwszej grupy należą: weksle, poręczenie wekslowe i wg prawa cywilnego, gwarancje bankowe, cesja wierzytelności. Osobiste zabezpieczenia kredytu oznaczają, że klient (osoba zaciągająca dług w banku) ponosi pełną odpowiedzialność za jego spłatę. Odpowiedzialność ta obejmuje cały posiadany majątek i taki, który w przyszłości stanie się własnością klienta (np. spadek, wygrana na giełdzie).

Rzeczowe zabezpieczenia kredytu to pewna część majątku kredytobiorcy albo osoby trzeciej (poręczyciela zwanego żyrantem). Należą do nich: nieruchomości, określone prawa (np. do akcji, udziałów), ruchomości (np. samochód). W praktyce oznacza to, że bank może zająć hipotekę, zastaw albo zablokować pieniądze na rachunku.

Przed podjęciem decyzji o kredycie należy poprosić doradztwo finansowe o ustalenie najlepszego rozwiązania i ustanowienie własnego zabezpieczenia, które będzie można wykorzystać w czarnej godzinie. Może to być giełda, czyli zakup akcji wiarygodnej i stabilnej spółki. Gdyby wszystkie plany zawiodły, pozostaje upadłość konsumencka.